La Maison de la Vierge



Out of space

Hoy ha sido un día raro. Bueno, desde que he vuelto de mis vacaciones no he aterrizado en la rutina, ni he visto su aeropuerto, por lo que los días raros se están volviendo mi rutina particular. En realidad, llevo ya un tiempo experimentando estas sensaciones que he vivido hoy.

Como bien sabeis, todavía estoy estudiando. No me falta mucho para terminar, o eso espero, pero hasta dentro de un año no terminaré mi carrera (después de estar matriculado en tres universidades y en cuatro carreras distintas, soy un indeciso, que le haremos). Al lío que me voy por las ramas. Lo dicho, todavía estoy estudiando, pero también sabeis que desde hace un año y medio casi estoy trabajando con el grupo de investigación ObEa. Desde hace un tiempo, como he dicho, estoy experimentando sobre todo dos sensaciones que me están dando dolores de cabeza no continuados ni intensos, pero si molestos.

La primera, es la de empezar la casa por el tejado. Siento que muchas de las cosas que veo en clase, que me hacen aprenderme como si fuese un padrenuestro, de memoria y fe ciega, están obsoletas para mí, superadas por otros conceptos que he tenido la ¿mala? ¿buena? suerte de conocer gracias a la gente que me rodea y la gente a la que leo. Cosas sobre la planificación, sobre la inovación, sobre la organización,… La utilización de herramientas obsoletas, el hecho de hacer hojas de cálculo a mano, tablas, contabilidad,… cuando en el entorno laboral nos piden otras cosas… No sé, tengo la sensación de haber empezado la casa por el tejado en algunas ocasiones y en otras, estar estableciendo los cimientos de otra casa totalmente distinta, de una arquitectura totalmente distinta a la cuadrada de estilo sovietica que nos enseñan (si alguna vez habeis estado en algún país ex-soviético sabreis de qué tipo de arquitectura os hablo).

La segunda, es la de no llegar. Siento que no llego a todo, o a nada. No llego a lo que se espera de mi ni académica ni profesionalmente. Me cuesta hacer las cosas a tiempo. En lo académico, además de la falta de tiempo, existe la falta de motivación. No me motiva escribir sobre las finanzas, ni hacer un plan de gestión, ni… hacer todas esas cosas que hay que hacer por obligación para obtener un maldito papel que diga que estás capacitado para trabajar. En el trabajo, además de la falta de tiempo, existe una sobresaturación. Me explico. La carga de trabajo que tengo es más bien pequeña, comparando con la demás gente del grupo de trabajo. Lo que pasa es que me interesan muchas más cosas que las que tengo que manejar para hacer las tareas que me son encomendadas y si a esto le unes que no me gusta enterarme a medias de las cosas y que últimamente tengo más ganas que nunca de escribir sobre mis iReflexiones, el resultado es que muchas veces se me va el tiempo de las manos. No es que no esté haciendo nada, simplemente es que estoy haciendo otras cosas que en teoría no tendría que hacer. Si además, sumamos a esto que este año he estado emtido en más saraos que nunca, el tiempo se ve seriamente afectado. Este año he hecho un montón de cosas, pero tengo la sensación de no haber hecho nada.

Y henos aquí, en este punto donde hay que sacar tiempo de donde no hay y donde hay que aprender el rosario de memoria para soltarlo en la misa de las diez. Es decir, a las puertas de los examenes con la sensación de que el toro ya me ha corneado y que ni si quiera he corrido para evitarlo, lleno de frustraciones por estar en un sistema educativo que no acepto, por haber hecho muchas cosas y tener la sensación de vacio en el cuerpo y por sentir que he fallado continuamente a la gente que me ha apoyado. Bonito panorama el que se presenta.


Comments

  1. 1 ikaslea says:

    Zure posta irakurtzerakoan esanldi honek etorri jataz burura
    No sé si el mundo está al revés o soy yo el que está cabeza abajo. Irakastea artea izan zan garai batean, psikologia erraietan eukan arte pedagogikoa. Norberaren ezagutza trasmititzea pasio bilakatzen denean eta ondokoak zurekin ikastea posible denean motibazio eta satisfakzio gorena eskuratzen dozu. Hori da behintzat nik pentsatzen dodana. Oraindik damu naiz Pedagogía del lenguaje musikal ikasi ez izanarena. Damu naiz, bai. Damu naiz bizitzan gehien trasmititu dezakeedan hildotik jarraitu ez dodalako, irakaskuntzarena alegia, musikarekin uztartuz dudarik gabe. Dena den autodidakta izatea da geratzen zaidan drug bakarra eta horretan diardut. Orduan sortzen zait ezjakintasuna, jakin nahi dudana eskuratzeko astirik ez daukadan frustrazioa eta “sólo sé que no sé nada” etortzen zait burura. Baina interesatzen zaizkidan gauzetan murgiltzeko desioa, gooa, indarra, kemena eta irrika itzaltzen ez zaizkidan bitartean ez naiz so egongo bizitzaren kate herrenari, eta neure bidea egiten saiatuko naiz. Hori dala eta bizitzak jartzen dizkidan erronkei aurre egiten saiatzen naiz.

    Ez dakizu zelako morboa dekon zezenan eurrean norgehiagoka aritzeak, jajaj. Azkenean arinago edo beranduago badakizu zezen hori hiltzeko gai izango zarela. Baia askotan zezenaren aurrean jarri arteko denboran, hiltzeko zailak diren zezenen bila egoten gara. Eta hori da, zezen ikustezinak ikusten doguzalako, eta horrek pizten dozkuelako jakinmina. Harraro sentituko zara, gehienak plazako zezen ikusgarrienarekin burrukan egiteko arma guztiak dauzkatela ikusten dozunean, eta zuk aldiz hori hor zegoela jakinda zergatik ez diozun indarrez ekin pentsatzen dozunean. Miresten dot holako jendea, egin behar dana egiteaz gain egitea eskatzen ez dotzuen hori egiten saiatzen dana, gizarte, komunitate, ikasle eremu hobeago baten bila aritzen dana (eta honek ong-n proklamazinoa emoten dau baia ez da nire asmoa). Norberaren interes personalen gainetik interes kolektiboengatik defendatzen dana( dana dalako eremuan, eta ikaslea nazenez geroztik, ba neure eremuan). Eta badakizu zegaitik nabilen. Pertsona asko eta asko eta asko eta asko eta asko dagoz gure inguruan beraien betebeharrak ikasketak bikainekin ateratzea nahi dabenak. Eta miresten dodaz, bai. Baina pena emoten daustie askok. Ez dakielako bikainak buruz ikasitako letra hildoan erantzuna baino ez dirala.

    Gehiago miresten dodaz norberantzako kaltegarri izan arren zozer defendatzen dabenak. Bai, garrulo horrek. Bai, zezenak behin da barriz harrapatzen dabezan garrulo horrek. Baina ia zezena zezen plazatik urten eta nor dan kapaz aurre eitteko, horma sendo eta burladero egoki horreetatik kanpo.

    Liburu bat buruz ikastea hezkuntzaren helburu ez danean, eta norberaren abilezia, erreflexio eta arazoen aurrerako jarreratan zentratzen garenean (badirudi garrulo batzuk badabizela horretan.Sentitzen dot bikainik ataratzen ez dabelako….)gustora arituko gara Domeq-en finkaren batean. Danon artean zezenei aurre egiten, bildurrik barik. Norbera dalako izan nahi dabena eta ez inok esaten dabena zer dan. Beraz, gaurkoan, altza kopak eta bihotzak gora por esos garrulos incomprendidos.

    PD: denbora galtzen zabizanaren noziona dekozunean pozik bizi, denbora existitzen dala konturatzen zarelako, eta egin nahi dozuzan gauzak dakizuzelako eta orduan denbora mugatuaz jabetzen zarelako, eta ez dozulako so jarraitzen bizitzaren kate herrenari.

    Sasoie da ta, Siv. Jjajaj

    Posted May 14, 2009, 12:32 pm
  2. 2 agutrot says:

    Jokin no sabia que tenias blog..ui que bien…cosas interesantes que leer. me gusta como te expresas…con mucha claridad!!!

    Se de que sensacion hablas…la siento miles de dias tal y como la has descrito. Pero creo que hay momentos en los que tenemos que valorarnos parar y a veces decir basta a nuestra pedigüegna e insaciable mente..pq sino no disfrutamos las cosas logradas. Y eso no quiere decir no alimentar el apetito de conociemiento solo a veces valorar y parar. Y la sensacion de la uni…creo que no solo nos va a pasar ahi..la vida es muchas veces asi..y el trbajo tenemos que hacer miles de cosas que un jefe decide que para nuestro pto de vista no llegan a ningun lado..solo a seguir el camino para poder sentir algun dia en un puesto de trabajo que haces algo realmente util y con sentido…en fin que te mareo!!
    Lo dicho..ya somos colegas de blog…te enlayo en mi pagina!!
    besooss….ojala un dia nos veamos!!

    Posted May 14, 2009, 1:24 pm

Leave a Comment

(required)

(required)



Formatting your comment
Back to Top | Textarea: Larger | Smaller

Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Spain
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.5 Spain.